در حجم مه آلود غبارهای تیره
میان تمام هیاهوهای پیاپی و مداوم
گم گشته ای مغلوب گشته ام
راهی نیست گریزی نیست
چاهی نیست
میدوم گنگ مبهوت سرگردان
در کویری که جزیی از زندگی توست...
میدانی که پی راه فرار نیستم
شاید بارانی شدم بر تن خشک کویرت
امید دارم.
امیدوارم
فارغ از خیالاتی که روزی خیالاتیمان می کردند
دور خواهیم شد دورو دورتر
تا جایی که هاله های وجودمان در ذهنهایمان هم محو می شود
روزی شاید جایی گوشه ای از این بیکران
من
تو
فارغ از بی خیالیمان
گم شویم در دستان هم.
